Herkesin bir memleketi vardır; doğup büyüdüğü, sokaklarında oyunlar oynadığı. Hep hatırımızda kalan bir şeyler vardır memleketimizden; tepeden aşağı baktığınızda size kendinizi büyük hissettiren güzel bir manzara, yürürken önümüzden vızır vızır geçen insanlar, yanındakilerin üzerine yıkılacakmış gibi ya da dimdik ayakta duran ahşap evler, yokuşu çıktıktan sonra size bakan bir çift güler yüz, bazen de sabah evin önünden geçip : ”Patateeees!” diye bağıran manav. Bazıları da benim gibi kokusunu severler memleketinin. Bu bazen denizin insanın içini kabartan kokusu olur, bazen de evin önünden geçen çöp kamyonunun kokusu. Evet! , çöp kamyonu. Midenizi bulandıran kimi zaman da içinizi yakan ama size orayı hatırlatan bir kokudur. Hangisi olursa olsun size memleketinizi geçtiği yeri hatırlatır. Oradan ayrılmak için otobüs terminaline giderken köşedeki marangozdan gelen tiner kokusunun arkada bıraktıklarınızı gözünüzün önüne getirmesi gibi, arabaya binmeden önce ciğerlerinize çektiğiniz havanın ömrünüze ömür katması gibi.
Siz de memleketinize gittiğinizde veya şu an oradaysanız o havayı içinize çekin, ama onun kıymetini düşünerek. İnanın ki o nefesi vermek istemeyeceksiniz.
